در سال 1872 میلادی جوانی در حدود 24 ساله وارد روستای پیشكمر ( بایندر ) می شود. خبر به اهالی روستا می رسد كه جوانی با سر وصورت غبار گرفته كه معلوم می نماید از سفری دور و دراز می آید وارد روستا شده است. اهالی جمع شده به سراغ این جوان غریبه می‌روند و از او اصل و نسبش و اینكه او از كجا آمده، به كجا می رود، چه كاره است و ... را می پرسند . او بعد از اینكه كمی استراحت می كند و خستگی سفر از تنش زدوده می شود و كمی آرامش می‌یابد، داستان سفرش و اصل و نسبش را اینچنین بیان می كند:
من اسمم قلیچ متولد 1268 ه .ق در قاری قلعه از طایفه گوكلان، تیره آتا هستم. جدم قطب الدین گوزلوك آتا رحمه ا... از عرفای مشهور قرن 12 و از خلفای مشهور پیر تركستان خواجه احمد یسوی (1166-1103 م ) است. نام اصلی گوزلوك آتا حسن قراول آتا بوده است.
در 7 سالگی به مكتب خانه رفتم اما قبل از اتمام تحصیلاتم برایم اتفاق بسیار بدی افتاد كه مجبور به ترك محل زندگیم شدم و به طرف مناطق گوكلان نشین ایران حركت كردم. در راه با نوربردی خان تكه آشنا گردیدم. وقتی وارد روستای نوربردی خان شدم خودم را به اسم ساری بخشی معرفی كردم. آنجا نوازندگی و خوانندگی می كردم از اینرو نوربردی خان با من بسیار گرم و صمیمی شد. او حتی یكی از اسب‌های مخصوص خود را به من داد و این امر كمك بسیار خوبی برای من بود.

وقتی قلیچ سخنانش به اتمام می رسد و مردم تبحر او را می بینند كه اینچنین خوب سخن می‌گوید و شعر می خواند یكی از اهالی روستا به نام نوریاغدی قره داشلی او را به خانه خود برده و به فرزندی قبول می كند.
قلیچ در سرودن اشعار استاد برجسته ای بود و تخلص خود را مسكین قلیچ برگزیده بود به همین نام هم شهرت پیدا كرده بود. وی در 32 سالگی با زنی به نام عایشه ازدواج می كند. و روحیه پژمرده او تا حدودی ترمیم می گردد اما این شادی دیری نمی پاید زیرا روسها به مناطق تركمن نشین حمله كرده و آبادیها را یكی پس ازدیگری تصرف و تخریب می كنند. آنها گوگ تپه آخرین سنگر دفاع تركمن ها را نیز تصرف می‌كنند. روسها قلعه گوگ تپه را با خاك یكسان كرده و بدترین فجایع را می‌آفرینند. مسكین قلیچ درمورد سقوط گوگ تپه مرثیه‌ای برای شهدای گوك‌تپه می‌سراید. این اتفاق در 33 سالگی شاعر یعنی در سال 1888م بوده است. مسكین قلیچ از عایشه دارای 2 دختر و یك پسر می شود كه پسرش در 7 سالگی فوت می كند. چند سال بنا به درخواست بزرگان روستای حاجی حسن پیش نماز مسجد این روستا می شود و مكتب خانه ای نیز دایر می كند و تا پایان عمر در آنجا می ماند.
مسكین قلیچ به زبانهای فارسی و عربی تسلط داشته و با آثار نویسندگانی همچون مختومقلی، خرمالی، ملانفس و سیدی آشنایی داشته و گاهی نیز با نام ساری بخشی خوانندگی (بخشی لیق) می كرده است. وی بیشتر عمر خود را در تنگنا و فقر گذرانده و به سبب فقری كه از نظر مالی داشته در شعری از این درد چنین می نالد:
غریب لیقده سوزیم هیچ كم یوقمر
قره داش نظر ایلاب دوست منگا باقمز
وی پس از عمری تلاش و دربدری و به یادگار گذاشتن اشعاری دلنشین در 58 سالگی دارفانی را وداع گفته و به دیار باقی شتافت. مزار وی در قبرستان كاظم خوجه در 19 كیلومتری شرق شهرستان كلاله می باشد.

برگرفته از سایت دانشجویان و دانش آموختگان ترکمن