محمد بایرام خان از شاعران مشهور ترکمن قرن دهم هجری می باشد. وی از طایفه بهارلی تیره‌ قراقویونلوها بوده‌ و در بدخشان‌ زاده‌ شده‌ و در بلخ‌ پرورش‌ و تربیت‌ یافته‌ است‌ و علاوه بر شاعری، سرکرده قشون نیز بود. بایرام خان ابتدا در خدمت شاه اسمعیل صفوی بوده و سپس به خدمت بابر در هند رفته و در تاسیس مغولان هند نقش اساسی داشته است.
بایرام خان در دربار مغولان هند به مقام وزیر اعظم و خان - خانان ارتقاء یافت. وی اشعاری به زبان های ترکمنی و فارسی سروده است. دیوان‌ اشعار وی‌ نخستین‌ بار توسط دانیسون‌ راس‌ انگلیسی‌ در کلکته‌ منتشر شد و در سال‌ 1980 میلادی‌ در عشق‌ آباد ترکمنستان‌ نیز برگزیده‌ آثارش‌ به‌ چاپ‌ رسید.
هم اکنون به نام بایرام خان و پسرش عبدالرحیم در دهلی نو دروازه و یادگاری به نام «ترکمن دروازه» وجود دارد.
محمد بایرام‌خان‌ با تشویق‌ شعرا در دربار همایون‌ پادشاه‌ نامی‌ جاوید از خود به‌ جاگذاشته‌ است‌ و خود سرمشق‌ رجال‌ عهد گورکانی‌ در بزرگداشت‌ عالمان‌ و شاعران‌ بوده‌ است. او ر تشویق‌ شاعران‌ و عالمانی‌ که‌ از ایران‌ به‌ هند می‌رفته‌اند مبالغه‌ می‌کرد و بدین‌ سبب‌ گروهی‌ از سخنوران‌ به‌ عهد قدرت‌ و شوکت‌ او از ایران‌ به‌ هند رفتند و در دستگاه‌ امارتش‌ به‌ گرمی‌ پذیرفته‌ شدند.
وی‌ در اشعارش‌ به‌ نام "بیرم‌خان" تخلص‌ می‌کرد. اشعار فارسی‌ او به‌ سال‌ 1971 م‌ در کراچی‌ نیز چاپ شده‌ است‌ و مجموعه‌هایی‌ به‌ نام‌ "دخلیه" از وی‌ شهرت‌ داشت‌ که‌ متضمن‌ تصرفات‌ او در شعر بعضی‌ از گویندگان‌ عصر به‌ قصد بهتر ساختن‌ لفظها و مضمونهای‌ آنها بود.

نمونه ای از شعر بایرام خان:
ینه ینگش یوزین اوردی باری ............. شادلاندی لار مونگا دوست لارینگ باری
قوانیارس بو دورموشنگ اوزینه .......... گولیب باقیارس دوست لار میزینگ یوزینه
ترجمه: باز پیروزی چهره خود را به ما نشان داد و تمامی دوستان را خوشحال نمود. به این زندگی افتخار می کنیم. با خنده و شادی به روی دوستان نگاه می کنیم.